angelsmileplus

ตัวละครถือเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดในการเขียนนวนิยาย
และยังเป็นสิ่งที่จะดำเนินเรื่องให้ไปต่อได้เรื่อยๆ
จนกว่าจะจบ ตัวละครทุกตัวจะต้องมีความแตกต่างกัน
และมีจุดเด่นในแต่ละตัวละครนั้นๆ

1. ชื่อเสียงเรียงนาม

ชื่อตัวละครจะต้องมีความแตกต่างกัน ถ้าหากเป็นพี่น้องอาจเหมือนได้ได้แค่เล็กๆ น้อยๆ
เช่น ใบแก้ว กับ ใบตอง ยกเว้นในกรณีที่นามสกุลเหมือนกันไม่จำเป็นต้องมีความแตกต่าง
การตั้งชื่อตัวละครง่ายๆ ธรรมดา บางครั้งจะทำให้ผู้อ่านจำง่าย ติดหู
ดีกว่าใช้ชื่อเรียกยาก เขียน สะกดยาก และทำให้ยากแก่การจดจำ

2. ลักษณะภายนอก 

ลักษณะภายนอกของตัวละครก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่สำคัญที่จะทำให้ผู้อ่าน
ทราบได้ทันทีโดยที่ไม่ต้องบอกชื่อตัวละคร โดยมากจะอยู่ในส่วนของบทบรรยาย
หรือ ในบทบรรยายเสริมหลังบทสนทนา ตัวอย่างเช่น
ตัวละครชื่อ ใบแก้ว  ใบแก้วมีรูปร่างเล็ก และผอม ผมยาว ขาเรียว
เวลาบรรยายเราสามารถหยิบยกลักษณะภายนอกดังกล่าวมาเขียนแทนชื่อ

ดังเช่น 

หญิงสาวร่างเล็กกำลังจัดแจงกับข้าวของในตู้เสื้อผ้าอย่างเร่งรีบ
เพราะอีกเพียงครึ่งชั่วโมงรถจากในเมืองก็จะมุ่งผ่านมาทางนี้
หากช้าไปเพียงแค่นาทีเดียวเธออาจจะไม่ทันเที่ยวรถเที่ยวก็ได้

จะเห็นว่าในบทบรรยายนี้ไม่มีชื่อตัวละครอยู่เลย
แต่ผู้อ่านสามารถทราบได้จากลักษณะภายนอก
ส่วนนี้จึงสำคัญกับตัวละคร เพราะถ้าตัวละคร มีรูปร่าง
ลักษณะภายนอกที่เหมือนกันทุกตัว คนอ่านจะเกิดความสับสน
จำยาก แยกลักษณะตัวละครแต่ละตัวออกยาก และทำให้ไม่อยากอ่านอีก

3. บุคลิก นิสัยใจคอ

ตัวละครทุกตัวจะต้องมีนิสัยใจคอและบุคลิกที่ไม่เหมือนกัน
พระเอกอาจจะเป็นคนเย็นชา ไร้ความรู้สึก แต่ในทางกลับกันพระรอง
 อาจจะมีนิสัยอ่อนโยน สุภาพ จะเห็นว่าถ้าตัวละครมีความแตกต่างในจุดนี้
ผู้อ่านจะเข้าใจ จำตัวละครได้ง่าย อีกทั้งยังทำให้เนื้อเรื่องมีระดับในความรู้สึกเวลาอ่าน
เช่น พระเอก เย็นชาใส่นางเอก ผู้อ่านจะรู้สึกเศร้า ร้องไห้เสียใจไปด้วยกับนางเอก
หรือ พระรอง อ่อนโยน สุภาพ ผู้อ่านจะเกิดความรู้สึกซาบซึ้ง ปลาบปลื้มแทนนางเอกไปด้วย
นิสัยใจคอกับบุคลิกของตัวละครยังช่วยสร้างสีสันให้กับเนื้อเรื่อง
และสร้างจุดเด่นให้กับตัวละครนั้นๆ อีกด้วย เช่น คนที่มีรูปร่างอ้วน
จุดเด่นของเขา อาจจะชอบกินจุบจิบ หรือ
คนที่มีนิสัย เย็นชา นิ่งเฉยๆ ลึกๆอาจเป็นคนอ่อนไหว อ่อนโยน ก็ได้

4. การพูดและน้ำเสียง

การพูดและน้ำเสียงก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่จะทำให้ตัวละครมีความแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
อย่างเช่น พระเอก มีน้ำเสียงทุ้ม เยือกเย็น ตัวร้ายอาจมีน้ำเสียง นุ่มนิ่ม แหบเสน่ห์
เสียงจะช่วยทำให้คนอ่านแยกตัวละครเวลาที่อ่านออกได้อย่างชัดเจน
บางครั้งหากเราเขียนเพียงแค่บทสนทนาอย่างเดียวแต่ไม่บรรยายเสริมในส่วนของน้ำเสียง
สำเนียง คนอ่านอาจไม่เข้าใจถึงสิ่งที่ตัวละครต้องการจะแสดงอารมณ์

ยกตัวอย่างง่ายๆ (1)

 “ใบตองไปกินข้าวกันเถอะ เย็นมากแล้วนะ” 
เจ้าของร่างสูงเอ่ยบอกเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบร้อยยิ้มส่งผ่านให้อย่างคุ้นเคย

หรืออีกหนึ่งตัวอย่างง่ายๆ(2) 

  “อะไรนะ... ใบแก้วถูกรถชน... ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล...”
เสียงแหลมเอ่ยขึ้นอย่างตกอกตกใจทันทีที่ได้ยินข่าวจากปลายสาย
คำพูดตะกุกตะกักเอ่ยแทบไม่เป็นภาษา       
 

เราลองมาเทียบกับอีกตัวอย่าง จากตัวอย่างด้านบน (3)
“อะไรนะ... ใบแก้วถูกรถชน... ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล...”
หญิงสาวพูดขึ้น เธอตกใจมากกับสิ่งที่ได้ยินจากปลายสาย 
 

 จะเห็นว่าตัวอย่างแรกเวลาอาจจะมองเห็นภาพมากกว่า ตัวอย่างที่สาม (3)
ไม่ได้ใส่น้ำเสียง และคำพูด แม้จะรู้ว่าตัวละครตกใจ นึกภาพออก แต่การใส่คำพูด
น้ำเสียงเสริมเข้าไปจะทำให้น่าอ่าน น่าสนใจมากยิ่งขึ้น เพราะนิยายเป็นการสื่อสารผ่านคนดูผ่าน
ตัวหนังสือ ตัวอักษร การหาคำเสริม มาเติมใส่จะสื่อให้คนอ่านเข้าใจมากยิ่งขึ้น 

  ในส่วนของการพูด ก็เป็นอีกสิ่งที่สำคัญ ที่จะทำให้ตัวละครเกิดจุดเด่น ยกตัวอย่างง่ายๆ
อย่างในเรื่องมีตัวละครเด็ก อายุห้าหกขวบ การพูดก็จะแตกต่างกับคนที่เป็นผู้ใหญ่
เด็กส่วนมากมักพูดไม่ค่อยชัด และพูดตรงไปตรงมาด้วยความเข้าใจแบบเด็กๆ
แต่กลับผู้ใหญ่ ที่จะพูดแบบซับซ้อน มีการเล่นคำต่างๆ ส่วนคนแก่ มีอายุ ก็จะพูดอีกอย่างนึง 
 

 5. สีหน้าและท่าทาง
  สิ่งสำคัญที่จะทำให้ผู้อ่านมองเห็นภาพของตัวละครได้ชัดเจนมากยิ่งขึ้นคือสีหน้าและท่าทาง
เรามาพูดกันถึงเรื่องของสีหน้ากันก่อนแล้วกันนะ สีหน้าเป็นลักษณะการแสดงออกอย่างหนึ่ง
บนใบหน้า เมื่อเวลาที่ตัวละครเกิดความรู้สึกต่างๆ เช่น สีหน้าเศร้าๆ ตัวละครนั้นๆ
อาจมีเรื่องทุกข์ใจ ไม่สบายใจ สีหน้ายิ้มแย้ม ตัวละครมีความสุข ร่าเริง หรือ ปากเบี้ยว คิ้วขมวด
ตัวละครอาจจะกำลังร้องไห้ สะอื้น ในบางครั้งเราเขียนบทสนทนาว่าตัวละครพูดอะไรแต่ไม่ได้เขียน
บรรยายสีหน้า ผู้อ่านอาจไม่ทราบถึงสีหน้าของตัวละคร 
 

 ยกตัวอย่างง่ายๆ 

 “ฉันน่ะ... ทนไม่ได้.... ฮึก... ที่จะเห็นพี่ชาย... ไปอยู่กับคนอื่น... ฮึก...”
ใบแก้วร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น
สีหน้าบูดเบี้ยวอย่างชัดเจนแสดงออกต่อเพื่อนสาวที่นั่งรับฟังอยู่ข้างๆ     
 

 เราลองมาเทียบกัน 

“ฉันน่ะ... ทนไม่ได้.... ฮึก... ที่จะเห็นพี่ชาย... ไปอยู่กับคนอื่น... ฮึก...”
ใบแก้วร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น แสดงออกต่อเพื่อนสาวที่นั่งรับฟังอยู่ข้างๆ
 

ตัวอย่างหลังไม่ได้ใส่คำบรรยายแสดงสีหน้า ผู้อ่านรู้ว่าตัวละครร้องไห้
แต่ผู้อ่านจะไม่ทราบเลยว่าสีหน้าในตอนนั้นๆ ของตัวละครเป็นอย่างไร
แม้ว่าส่วนนี้จะดูเหมือนเป็นแค่ส่วน คำเสริมเล็กๆ แต่ก็มีความสำคัญหากเราหยิบจับเข้ามาใส่
ทำให้นิยาย ฉากตอนนั้นๆ มีอัถรสได้อารมณ์ในการอ่านมากยิ่งขึ้น 

 เรามาว่ากันต่อถึงเรื่องของท่าทาง ท่าทางเป็นการแสดงออกทางพฤติกรรมอย่างหนึ่ง
แสดงออกจากการกระทำของตัวละคร เมื่อเวลาที่ตัวละครกำลังทำอะไรสักอย่าง
การบรรยายในส่วนนี้จะทำให้เห็นภาพมากขึ้น การบรรยายท่าทางสามารถอยู่ในส่วนของบท
บรรยายและหลังบทสนทนา เราลองมาดูตัวอย่างง่ายๆ กัน 

  ตัวอย่างแรกแบบการบรรยายถึงท่าทางของตัวละคร 

 รถประจำทางเคลื่อนตัวเข้าสู่ป้ายหยุดรถประจำทาง หญิงสาวร่างบางที่ยืนรออยู่ที่รีบเดินไปขึ้นรถ
อย่างรีบร้อน ด้วยความที่เมื่อคืนนอนดึกทำให้ตอนเช้าตื่นสายจนไม่ทันรถในเที่ยวแรก หากว่าเธอ
พลาดรถเที่ยวนี้ไปก็คงต้องรออีกนาน สองมือหาที่เกาะเกี่ยวทันที ที่ก้าวขึ้นมาบนรถ ใบแก้วเดินไป
ยังส่วนกลางของตัวรถก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งลงบนเก้าอี้ว่าง  จะเห็นได้ว่าในส่วนที่ขีดเส้นใต้คือ
ส่วนที่บ่งบอกท่าทาง การกระทำของตัวละครได้อย่างชัดเจน บางครั้งการกระทำหรือท่าทางก็อาจ
ไม่ได้เกิดขึ้นจากตัวละครเสมอไป ธรรมชาติ สภาพแวดล้อมก็อาจทำให้เกิดก็ได้ 

เราลองมายกตัวอย่างแบบง่ายๆ 

ท้องทะเลสีครามยาวไกลจนสุดลูกหูลูกตาทอดยาวออกไปยังอีกฝั่ง
สายลมแรงพัดมากระทบเข้ากับผิวของลำต้นมะพร้าวต้นหนึ่ง จนทำให้ลูกกลมๆ
สีเขียวหลุดร่วงหล่นมาลงที่พื้น 
 

ตรงที่ขีดเส้นใต้คือส่วนของการกระทำ ท่าทางที่แสดงออกในแบบที่ไม่มีตัวละคร
เราลองมาดูการบรรยายหลังบทสนทนาที่ใส่เรื่องของท่าทางอย่างง่ายๆ กัน 

 ตัวอย่างง่ายๆ “เฮ้... ทางนี้ ฉันอยู่ตรงนี้”  ใบแก้วส่งเสียงตะโกนพลางโบกมือขึ้นฟ้าเป็นสัญญาณ
บ่งบอกให้ใบตองที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมองเห็นได้ง่ายขึ้น  
 

หรืออีกสักตัวอย่าง 
 

“พี่ชายจะทำอย่างนี้ไม่ได้นะ แก้วทนไม่ได้...” ใบแก้วร้องไห้คร่ำครวญอย่างคนบ้า เธอนั่งกอดร่าง
ของแฟนหนุ่มที่นอนจมกองเลือดอย่างอาลัยอาวรณ์ แม้รู้ดีว่าเขาคงไม่ฟื้นกลับคืนมาได้อีกต่อไป  

  ในส่วนที่ขีดเส้น คือการบรรยายท่าทางของตัวละค่ะ แต่ในส่วนที่ แก้วคร่ำครวญ ตรงนั้นเป็นการบรรยายในส่วนของสีหน้าค่ะ